Æ hvað það er ljúft að vera í fríi, ja sem heimavinnandi þá þíðir það náttúrulega að kallinn sé í fríi :-)
Annars fékk Inga María hita á þorláksmessu og var kominn með 39 stiga hita á aðfangadag svo ég fór með hana á lækna vaktina klukkan 3 og Gummi (eða Gingi á voðalega erfitt með að venjast því gælunafni) var á vakt. Hann skoðaði hana og hún var kominn með sýkingu í hægra eyrað aftur og fékk því pensilín hjá honum. Hún er orðin góð núna en er ennþá að taka pensilínið. Ég ætla að panta tíma fyrir hana hjá eyrnalækninum þar sem að þetta er þriðja eyrnabólgan hennar á þessum vetri og önnur sýkingin í desember.
Annars erum við bara búinn að éta og slaka á eins og maður á að gera á jólunum. Mikið hlakkar mig samt til að vera komin með börnin í eðlilega rútínu það er einhvernveginn allt í hers hönum í svona fríi!!

Já internetið er fullt af svona ruslpósti en einhvernveginn finnst mér vænt um þennan sérstaklega í dag daginn eftir að hafa eitt kvöldinu í að tala um hitt og þetta við borðfélaga á jólahlaðborðinu á perlunni sem áttu það allir sameiginlegt að eiga engin börn (5 pör með okkur). Mér fannst það nokkuð merkilegt reyndar og verð nú að viðurkenna að mér finnst starfið mamma taka öllum hinum við þó ég segi sjálf frá og er bara ánægð með það í dag að vera bara húsmóðir ;-)

What did YOU do Today?
by Alison K. Trembley-Boucher

My husband came home today and saw me sitting on the couch, toddler on one knee, and baby nursing on the opposite breast. I was trying to turn the pages of a book with the hand not attached to the infant, while listening for the sound of the stove buzzer, which would indicate that tonight's porkchops were at the stage between "well-done" and "the dog gets tonight's entrée".

My husband looked at me innocently, and asked, "So, did you do
anything today?"

It's a good thing that most of my appendages were otherwise engaged, as I was unable to jump up and throttle him to death.

This was probably for the best, as I assume that asking a stupid question is not grounds for murder in this country.

Let me back up a bit, and explain what led me to this point in my life.

I was not always bordering on the brink of insanity.

On the contrary, a mere four years ago, I had a good job, steady income, and a vehicle that could NOT seat a professional sports team, and me, comfortably.

I watched television shows that were not hosted by singing puppets. I went to bed later than nine o'clock at night. I preferred sex to sleeping in.


I laughed at those people who drove half way across the country hauling a tent trailer, three screaming kids, a drooling dog, and called it a holiday.

Now I have become one of them.

What happened?

The stick turned blue.

I have traded in my Victoria's Secrets lingerie for cotton briefs and a firm-support nursing bra.

Good-bye, Garth Brooks. Hello, Sharon, Lois and Brahm.

My idea of privacy is getting to use the bathroom without a two-year old banging on the door, and the baby spinning the toilet paper roll from my lap.


And I finally understand that the term "Stay At Home Mom" does not refer to a parent who no longer works outside the house, but rather to one who never seems to get out the front door.

So here I sit, children in hand, wondering how to answer my beloved husband.

Did I do anything today?

Well, I think I did, although not much seems to have gotten accomplished.

I shared breakfast in bed with a handsome young man. Of course, the breakfast consisted of a bowl of porridge and leftover cookie crumbs found between the sheets. The handsome young man is about thirty four inches tall and only gets really excited at the sight of purple dinosaurs, toy trucks and french fries.

I got to take a relaxing stroll in the woods. Of course I was on the lookout for frogs and lizards, and had to stop to smell the dandelions along the way.

I successfully washed one load of laundry, moved the load that was in the washer into the dryer, and the dryer load into the basket. The load that was in the basket is now spread out on the bed, awaiting my bedtime decision to actually put the clothes away or merely move them to the top of the dresser.

I read two or three classics. Outloud. Of course, Dickens or Shakespeare cannot take credit for these works, as we have moved on to the works of Seuss and Munsch. I don't think I will be making any trips to the Adult Section of my local library anytime soon.

In between, I dusted, wiped, organized and rearranged. I kissed away the owies and washed away the tears. I scolded, praised, hugged and tested my patience, all before noon.

Did I do anything today?

You betcha.

I now understand what people mean when they say that parenthood is the hardest job they will ever have. In my LBD (life before diapers) I was able to teach young minds how to divide fractions and write complex sentences, but now I am unable to teach a strong-willed two-year-old how to use the toilet.

I was once able to navigate urban streets while talking on the car phone and looking for a decent radio station, but now I can't get the wheels on my stroller to all go in the same direction.

I've graduated from university, written newspaper articles, and won awards, but I can't figure out how to get carrot stains out of the carpet.

I used to debate with my friends about politics, but now we discuss the merits of cloth versus disposable. And when did I stop talking in sentences that had more than five words?

So in response to my husband's inquiry, yes, I did do something today.

In fact, I am one step closer to one of Life's greatest accomplishments.

No, I did not cure AIDS or forge World Peace, but I did hold a miracle in my arms. Two, in fact.

My children are my great accomplishment, and the opportunity to raise them is my greatest challenge. I don't know if my children will grow up to be great leaders or world-class brain surgeons. Frankly, I don't care, as long as they grow up to be happy and fulfilled.

They are my greatest joys, even though I sometimes cry myself to sleep at night in frustration.

The point is, that today I got to watch my children take another step on the great journey of Life, and I even got to point out some of the sites along the way. As challenging as parenthood is, it is also equally rewarding because we are using all our wisdom, our talent and skills to help forge a new person.

It is this person, these people, who in turn will use their gifts to create our future.

So every nursery rhyme I recite, every swing I push, every little hand I hold is Something.

And I did it today

Ég, Kolla og Inga María kíktum í kaffi til Ásu ömmu í dag. Áróra ætlaði með okkur en hætti við á síðustu stundu og fór frekar að leika við Sóleyju í staðinn. Þegar við komum var amma búinn að setja upp jólatré og pakka undir því. Ég Kolla, Inga María og amma dönsuðum í kringum jólatréð. Kolla entist nú ekki nema tæplega 2 lög því hún vildi komast í pakkana :-) en þegar við vorum búnar með adam átti syni sjö þá fékk hún að fara í pakkana og við opnuðum hver sinn pakkann frá jólasveininum í Álfalandi :-) Kolla og Inga María fengu sitt hvorn jólakall (reyndar Inga María kall og Kolla kellingu) til að hengja upp og ég fékk pottahanska rauðan með englum á :-) Voðalega flott og kom skemtilega á óvart. Áróru pakki fór svo með okkur heim og það var konfekt í honum.
Svo fengum við auðvitað kaffi og kökur eins og amma er siður.

Ég spurði Kollu í bílnum í gær hvað maður geri á jólunum. Ekki stóð á svari maður er þægur :-) er það ekki málið.

Ég byðst afsökunar á að hafa titilinn á ensku en veit ekki hvort það er beint til íslenskt heiti á "nursing on demand".
Góð grein þar sem báðir foreldrar eru að ræða gagnrýni sem foreldrar fá þegar þeir fylgja ynnri rödd sinni við uppeldi barnanna.

Jæja þruskan er kominn aftur til okkar Ingu Maríu áts það er sárt :-(
En ég átti svo sem von á því þar sem Inga María er búinn að vera á pensilíni. Vonandi verður hún fljót að fara.

Stekkjastaur kíkti inn um gluggan hjá dætrunum í nótt eins og til allra góðra barna ekki satt. Kolla var nú voðalega skrítin á svipinn þegar ég kom inn til hennar. Hún og Áróra höfðu sett pokemon stígvél út i glugga og mjólk og smákökur handa jólasveininum í gluggann. Þegar ég kom svo sat hún með kallinn sem hún fékk í skóinn voða skrítinn á svipinn. Fékkstu svona fínt í skóinn spurði ég. Hún vildi nú ekki alveg viðurkenna það. Gaf jólasveinninn þér þetta? UUU ennþá meira af skrítnum svip. Þá sagði ég henni bara í stað þess að spyrja að jólasveinninn hefði gefið henni þetta í skóinn og þá varð hún kát með það og sagði já :-)
Annars lá nú við að hún fengi bara kartöflu í skóinn því hún vildi ekki fara að sofa og lét öllum illum látum!!! en hún slapp greinilega fyrir horn og fékk enga kartöflu.

Svar til Hildar við spurningunni Hafiði prófað að fara með Ingu Maríu til svona svefnráðgjafa á lansanum..
Ég vil samt taka það fram að ég er ekkert að taka Hildi fyrir alls ekki en hef fengið það á tilfinninguna að þetta sé að trufla mjög marga í kringum mig

Stutta svarið við spurningu þinni er nei :-) en að sjálfsögðu ætla ég að hafa það lengra gengur ekki að svara svo einfalt!!
Einfaldasta svarið við því af hverju ekki er hreinlega það að svefn Ingu Maríu er alls ekki eins mikið vandamál á mínu heimili og flestir í kringum mig virðast halda. Auðvitað á ég erfitt með langar vökur á nóttinni eins og gerist þegar hún er kvefuð eða þegar hún hefur fengið í eyrun það segir sig nokkurn veginn sjálft. En það að vakna á 1-3 tíma fresti í fáeinar mínútur í senn og eiginlega bara að rumska nokkrum sinnum á nóttu er mér ekki mjög erfitt. Þannig að þegar Inga María er hraust þá líður okkur báðum vel og fáum ágætis svefn. Oft langar mig samt að kúra lengur á morgnanna en ég hef nú ekki séð betur en að Matta langi líka til þess án þess að hann þurfi að vakna oft á nóttu svo ég get eiginlega ekki tengt það vandamál við Ingu Maríu.

Samt sem áður er ég eins og ég hef sagt áður í þessari dagbók að vinna með svefninn hennar Ingu Maríu. Ég hef svo sem ekki skrifað mikið um þá vinnu hér en hún á sér engu að síður stað. Grunn munurinn í mínum huga er sá að þó að svefninn hennar sé mér ekki “vandamál” þá er hann engu að síður verkefni sem ég vil leysa einhverntímann á næstu mánuðum. Mér liggur alls ekkert á að hún sofi í 12 tíma fyrir ákveðna dagsetningu heldur er markmiðið frekar það að það komi smá saman án mjög mikillar áreinslu. Áróru vandi ég mjög harkalega (að mínu mati í dag) af næturgjöfum þegar hún var níu mánaða en hún vaknaði engu að síður einu sinni á nóttu til ca skólaaldurs. Hún vaknaði til að skríða upp í til okkar en engu að síður hætti hún því sjálf með aldrinum og ég hef enga trú á öðru en að eftir 10 ár mun Inga María sofa sjálf í sínu eigin rúmmi alla nóttina. Það að eiga hálffullorðið barn gefur manni nefnilega ótrúlega mikla sýn á það hvað “vandamál” hvers aldursskeiðs eru í raun smá þegar á heildina er litið.

Fyrst að þessi umræða er kominn upp held ég að það sé ágætt að fara aðeins yfir hvað ég er að gera með svefn Ingu Maríu í dag og hver markmið næstu skrefa eru hjá mér. Það sem ég hef verið að vinna með síðustu vikurnar (eflaust orðið mánuðir í dag) er að fara sofa með minnkandi stuðnings míns. Í grunni til er ég að vinna eftir hugmyndafræði Elisabeth Pantley úr bók hennar the no cry sleep solution. En ég hef einnig verið á póstlista fyrir konur sem eru að vinna eftir þessari hugmyndarfræði og það má eiginlega segja að ég sé frekar að vinna eftir útfærslu konu sem heitir Grethcen og er á þeim lista með mér :-) þó að hún flokkist nú ekki beint sem sérfræðingur. Hún mælti allavegana með því að ég einbeitti mér að fara að sofa stundinni og sagðist sjálf ekki hafa fundið raunverulega framför fyrr en að hún var farinn að geta farið út úr herberginu áður en að sonur hennar sofnaði og hann sofnaði sjálfur þ.e. án þess að hún sé í herberginu.
Ég tók fljótt þá ákvörðun að fara hægt og gera bara eina litla breytingu á viku. Reyndar hef ég stundum tekið tvær vikur á milli breytinga þegar mér hefur fundist Inga María þurfa lengri tíma til að aðlagast breyttum háttum heldur en viku. Til að byrja með stytti ég næturgjöfina, síðan sofnaði hún án brjóstsins en var ruggað í fanginu á mér, síðan sofnaði hún í rúminu sínu en ég lá hálf ofan í rúminu og knúsaði hana á meðan og að lokum í dag stend ég við hurðina á herberginu á meðan hún sofnar. Í mínum huga er þetta mjög mikil framför á svefnvenjum hennar jafnvel þó að þau hafi tekið langan tíma að nást fram og næturvakningarnir hafi ekkert breyst (ekki að ég hafi átt von á því). Vegna eyrnabólgunnar sem er að hrjá hana núna á ég ekki von á öðru en að það séu minna en tvær vikur í að ég geti verið frammi þegar hún sofnar en þegar ég er kominn svo langt þá fyrst mun ég byrja að vinna með næturvakningana. Nærsta markmið, á eftir að vera frammi þegar hún sofnar, er síðan að hún sofi í 3-5 tíma eftir að hún sofnar fyrst á kvöldin. Ástæða þess að ég vel fyrstu 3-5 tímana er aðalega sú að mig langar að vera frjálsari á kvöldinn frekar heldur en að mig langi í slitrulausan 5 tima svefn og líka það að það er auðveldar að vinna með svefninn hennar á þeim tíma sem ég er vakandi sjálf.

Sem sagt þá finnst mér að svefn Ingu Maríu sé í ágætis þróun og ég sé því ekki ástæðu til að fara til Örnu svefnráðgjafa fyrr en að mér finnst ég þurfa á aðstoð hennar að halda. Ég hef samt sem áður lesið nokkrar greinar eftir hana og þó að margt af því sem hún segi t.d. í þessari grein á doktor.is þá er ýmislegt sem aðskilur skoðanir okkar á lausnum á svefnvandamálum barna sem ég ætla ekki að fara í núna þar sem ég er að reyna að horfa á the Mexican með Juliu Roberts og Brat Pitt í sjónvarpinu meðan ég skrifa þetta :-)

Inga María svaf aftur rosalega illa frá hálf 2 til ca 5. Tanngelið virtist ekki nein áhrif hafa á hana og hún vældi bara ef hún var ekki á brjósti!! Ég hringdi því í morgun og fékk tíma hjá lækni fyrir hana hálf þrjú.

Læknrinn skoðaði Ingu Maríu og hún er sem sagt með eyrnabólgu í hægra eyra greiið stelpan. Þannig að þetta voru þá ekkert tennurnar svo hún er kominn á sýklalyf. Vonandi fer hún að sofa þá betur fljótlega ja eða bara svona eins og hún er vön vakna bara á 1-2 tíma fresti eða svo það er fínt ;-)

Ég fór svo í smáralindina og fékk nýtt símakort í símann hennar Áróru en strákurinn sem afgreiddi mig þar í fyrradag hafði látið mig fá kort á vitlaust símanúmer!!! Áróra var því búinn að vera að hringja á kostnað einhvers allt annars!! Hann hefur nú verið eitthvað mikið ruglaður í fyrradag greiið og eina sem hann sagði var þú sagðir mér númerið mmm get ég sem sagt bara labbað inn og sagst vera búinn að týna kortinu og fengið nýtt kort á nafni einhvers annars og af hverju var ég að sýna honum skilríki!! Og hann breytti því númeri úr áskrift í frelsi og sagði að ég hefði beðið hann um það!! Sirrý bað ég einhverntíman um það???ég þvertók allavegana fyrir það. En allavegana stúlkan sem afgreiddi mig í dag lét mig fá nýtt kort vonandi með réttu númeri ;-) þegar hún var að útbúa kortið komu þarna inn strákar að fá nýtt kort því hitt væri týnt og strákurinn (sá sami og afgreiddi mig síðast) sagði við þá að það kostaði ekkert!!! Uuu sagði ég en hann rukkaði mig fyrir það í fyrradag svo ég fékk það sem sagt endurgreitt!! Langaði nú mest að fá inneignina og kortið endurgreitt og rölta yfir í Tal!!

Það er endalsaust til að drasli á mínu heimili!! Ótrúlegt að ég skuli ekki læra það helgi eftir helgi að heimavinnandi húsmæður eiga ekki helgarfrí!!! Ég er sko ekkert að kvarta yfir eiginmanninum ekki skilja mig þannig Matti minn. Held að hann hafi gert frekar meira en ég hitt þessa helgi en gerðum bæði bara mjög lítið og þar af leiðandi er eldhúsið á hvolfi, og eiginelga bara öll íbúðin!!! uhu og mér finnst ekkert jafnleiðinlegt og að þrífa og taka til.
Jæja ég er þá búinn að fá útrás fyrir vælið og farinn að gera eitthvað í hlutunum.